Babs 15 jaar!

Babs vierde haar 15e verjaardag!

Ongelovelijk... 15 jaar geleden begon haar leventje op 14 oktober. Ze verraste iedereen al vele malen: nadat Coco 'niet zwanger' zou zijn volgens de echo, voelde ik toch echt een pupje bewegen in haar buik toen ze 7 weken drachtig was. En ja hoor: daar was Babs! Ook de bevalling was een bizarre belevenis, want Babs werd in de auto geboren toen ik met Coco na een controle van de dierenarts weer naar huis reed... 

Ze kreeg een vreselijk ongeluk toen ze 6 weken oud was (aangevallen door de buurhonden) en we vochten samen voor haar leven. Een zware operatie om de scherven van haar schedel recht te leggen, en de drain om de druk op haar hersenen te beperken. De -bij toeval- ontdekte anaerobe bacterie die in haar hersenholte bestreden moest worden, en daarna opgroeien met beschadigde oogzenuwen... Babs kan geen diepte zien, en snelle beweging zijn voor haar niet te volgen.

Maar ze heeft zo'n sterke wil en persoonlijkheid. We hebben in dat eerste half jaar zo'n band opgebouwd, dat we 'blindelings' op elkaar vertrouwen en zij een kwalitatief super hondenleven kan leven. Ze is een volwaardig en gerespecteerd lid van de hondenfamilie. Alle andere Youandi houden rekening met haar, en halen het niet in hun hoofd om Babs haar bed in de huiskamer, of domein in de camper te betreden! :-)

Babs heeft bijna alle landen in Europa bezocht: gewandeld in de Zweedse bossen, de Franse Verdon en onlangs nog op de  stranden aan de Engelse zuidkust, en nog véél meer!

Wie had ooit gedacht dat Babs zó oud zou worden. Er zijn maar weinig honden, en héél weinig OES die deze leeftijd halen. Ze is de eerste Youandi die deze mijlpaal aantikt. Maar het gaat niet om een record, het gaat om plezier, liefde en kwaliteit van leven. 

Zo krijgt ze sinds 3 jaar een aangepast dieet, omdat haar lever niet meer goed functioneerde. En sinds een maand of 3 krijgt ze pijnstillers. Een soort prednison, waardoor ze zich gewoon wat lekkerder voelt. Ze kan nog redelijk goed uit de benen, zolang ze maar op een stroeve ondergrond grip kan krijgen bij het opstaan. Het gáán liggen kost haar wel steeds meer moeite, ze is al lange tijd stokdoof waardoor ze niet meer los mag lopen tijdens de campertripjes. Ze vindt dit zelf overigens wel fijn en ik merk dat ze de riem een 'veilig idee' vindt. Ook haar gezichtsvermogen - wat natuurlijk al haar leven lang een handicap was- gaat hard achteruit... en soms is ze 'van de wap'! Dan moet ik haar in de tuin gaan zoeken, en staat ze wezenloos voor zich uit te staren. En ach ja, haar leventje bestaat voor 95% uit slapen....

Maar zodra er eten te halen is., dan is Babs wakker en paraat. Ze krijgt  dagelijks haar ontbijtje met hütekäse & havermout en af en toe een eitje. 's Avonds lekker rauw vlees, een beetje groente (liever geen wortelen of bloemkool voor Babs) en 1x per week een lekker kalfsbot om te kluiven.  (al haar tanden zijn nog stralend wit en sterk!)

tijdens onze Italy trip, Sept 2016. Samen met Chanel (links) en Vincent (rechts) schooien om stokbrood

Zo is het leven nog steeds een feestje voor haar. We leven bij de dag. De medicatie wordt in snel tempo opgevoerd, en ik ben heel realistisch. Het leven moet leuk blijven voor haar, en zeker zonder pijn. Elke dag maak ik de afweging of het nog leuk is voor Babs. En ik vrees dat het afscheid heel snel, heel dichtbij komt. 

Maar nu werd ze 15 jaar, en dat vierden we met pannekoeken & slagroom natuurlijk!